Lichtzenders

Lichtzenderoptiek, 2e generatie

 

Hoog boven de daken...

Lichtzenders

Het overdragen van informatie met behulp van licht is al heel oud. Denk aan seinlampen op schepen, spiegels om zonlicht te reflecteren, e.d.

In de Tweede Wereldoorlog werd door de Duitsers een “Lichtsprechgerät” ontwikkeld waarmee, gerichte en bijna niet af te luisteren berichten draadloos konden worden verstuurd.

Het grootste voordeel van deze methode is ook een nadeel: er kan alleen van punt tot punt worden gecommuniceerd en er is altijd direct zicht nodig tussen zender en ontvanger.

Ik hoop later wat meer informatie over deze toepassingen te kunnen publiceren.

Zoals onder het hoofdstuk “U.A.E.M.” werd beschreven moest ik een communicatie probleem draadloos proberen op te lossen, waarbij zenders taboe waren (als we die toen al konden bouwen)

De elektrotechniek stond nog in de kinderschoenen en UAEM was nog niet “uitgevonden”. Het boek “Jongensradio”, 13e druk uit 1962, bood een schijnbaar aantrekkelijke oplossing. Op bladzijde 111 stond de “Geheimzender Luxa Vox” beschreven. Het bouwschema was zodanig duidelijk dat we een poging waagden deze “sprong in de techniek” te wagen. Zie de Bouwbeschrijving LuxaVox (klik op de titel).

Ook hier weer de waarschuwing tegen clandestien zenden!

Het werd in eerste instantie een mislukking. Het is achteraf gezien, ook wel een wat kritisch ontwerp.

Om een lang verhaal kort te maken, na veel vallen en opstaan slaagden we er in een werkende lichtzender/ontvanger te maken. Daarmee was (wat moeizame) communicatie tussen twee stations over een afstand van circa 200 meter mogelijk. Het leverde wel een hoop ervaring met het bouwen van versterkers op: die werd dan ook met groot succes ingezet bij het eerste UAEM experiment.

Het gevolg was, dat de lichtzender prompt net zo verouderd was als de Langegolf Machinezender van Kootwijk na de “uitvinding” van de Korte Golf.

Daarmee kwam een einde aan de “Lichtzender Eerste Generatie”.

 

Jaren later (begin jaren 70) werd het idee van de lichtzender weer eens opgediept en als “Lichtzender Tweede Generatie” in de praktijk gebracht. Het overbrugde traject was 800 meter en redelijk betrouwbaar. De zender werkte met buizen, de ontvanger met transistoren. Als zender werd een 12 Volt 3 Watt gloeilampje gebruikt, opgesteld in een auto-koplamp reflector met een diameter van 18 cm. De ontvanger had als “licht-naar-audio-converter” een OCP71 achter een lens van 12 cm diameter. Onnodig te zeggen dat een en ander wel opviel, zeker in het donker…

 

Het idee van de lichtzenderij blijft toch ergens sluimeren: pakweg 10 jaar terug ontstond het idee van de “Lichtzender Derde Generatie”, geheel uitgerust met halfgeleiders en LED’s.

De voorlopige proeven hiermee wezen uit dat de grens van het bereik werd beperkt tot de optische reikwijdte. Toch bleek ook via wolkenreflectie signaaloverdracht plaats te kunnen vinden.

Er zijn dus nog genoeg uitdagingen: het systeem uit de jaren zestig en zeventig met “breedband audio” zou vervangen kunnen worden door b.v. smalband telegrafie of een van die moderne digitale modes waarbij zelfs signalen zwakker dan de ruis kunnen worden gedetecteerd

In een later stadium hoop ik wat meer details en achtergrondinformatie over dit onderwerp te kunnen geven.

Hierna een drietal artikelen voor degenen die een idee van de mogelijkheden willen hebben. De techniek is van rond 1980, op dit punt inmiddels al heel erg Techniek van Toen..

Het Almiron project – Lichtelefonie

Experimenten met Lichttelefonie

High power Lichttelefonie